Raport z sycylijskiego Najdorfa z Twoich własnych partii

Białe zagarniają przestrzeń w centrum i otwierają linie dla hetmana oraz gońca z f1. Czarne odpowiadają asymetrycznie: zamiast lustrzanego 1...e5, pionek c uderza w d4 z flanki. Czarne zamierzają wymienić tego pionka c na pionka d białych, uzyskując pionową większość w centrum (piony d i e przeciwko samotnemu pionkowi e białych) oraz półotwartą kolumnę c dla wież — motor całej sycylijskiej kontrgry.

Białe rozwijają się i przygotowują d4. Ruch czarnych 2...d6 spełnia naraz trzy zadania: kontroluje e5, przez co pionek e białych nie może posunąć się z tempem, otwiera przekątną gońca z c8 i celowo zatrzymuje pionka e w domu. Wybór między ...e5 a ...e6 jest kluczową decyzją strukturalną Najdorfa i czarne odmawiają podjęcia jej tak wcześnie.

Białe otwierają centrum, a czarne muszą bić — dopuszczenie d4-d5 oddałoby ogromną przewagę przestrzenną za nic. Wymiana przypieczętowuje układ otwartej sycylijskiej: białe uzyskują szybszy rozwój i silnego skoczka na d4, czarne dostają półotwartą kolumnę c dla nacisku wieżą oraz zdrowszą pionową większość w centrum na końcówkę. Obie strony grają na wygraną od trzeciego posunięcia.

Skoczek bije z powrotem w centrum, a czarne natychmiast rozwijają się z groźbą: skoczek z f6 atakuje e4. Białe nie mogą wygodnie bronić pionka posunięciem pionowym, więc odpowiedź 5.Nc3 jest niemal wymuszona. Czarne rozwinęły figurę i podyktowały następny ruch białych — drobny, lecz typowy dla Najdorfa zysk czasu.

Białe bronią e4 rozwojem, kończąc tabiję otwartej sycylijskiej. Zapamiętaj tego skoczka: to kluczowa figura białych i główny cel czarnych. Jego marzeniem jest osiedlić się na stałe na d5; jego ciężarem jest to, że jest głównym obrońcą e4. Cały plan czarnych na skrzydle hetmańskim z ...b5-b4 istnieje po to, by wypędzić tego skoczka z c3 i osłabić e4.

Posunięcie Najdorfa — spokojne z pozoru, gęste w treści. Odbiera pole b5 zarówno skoczkowi z c3, jak i gońcowi z f1, dzięki czemu czarne mogą później zagrać ...e5 bez Nb5 uderzającego w d6, a także rozwinąć hetmana na c7 bez sztuczek z Bb5+. Przygotowuje ...b5, początek ekspansji na skrzydle hetmańskim. I w odróżnieniu od smoczego 5...g6, które od razu wiąże gońca z g7, 5...a6 do niczego się nie zobowiązuje: czarne czekają na szóste posunięcie białych, zanim wybiorą strukturę.

Atak Angielski, najpopularniejszy współczesny plan białych: f3, Qd2, O-O-O, a następnie g4 i h4, by szturmować króla czarnych. Główną odpowiedzią czarnych jest 6...e5, uderzające w skoczka z d4 i zagarniające centrum — grywalne tutaj, bo nic jeszcze nie atakuje f6, więc figury czarnych (...Be6, ...Nbd7) mogą nadal strzec pola d5. Ostra alternatywa 6...Ng4 od razu nęka gońca i wciąga białe w zupełnie inną walkę.

Czarne zagarniają centrum i jednym ruchem odpędzają skoczka z d4 — o to chodzi w 5...a6, skoro żadna figura białych nie atakuje jeszcze f6, więc pole d5 pozostaje do obrony. Białe cofają się na b3 (pole główne; 7.Nf3 i 7.Nde2 to spokojniejsze próby). Skoczek spogląda na a5 i c5 oraz obserwuje skrzydło hetmańskie, gdzie czarne chcą się rozwijać przez ...b5.

Czarne rozwijają gońca hetmańskiego na e6, gdzie strzeże krytycznego pola d5 i przygotowuje ...Nbd7 oraz ...b5. Białe grają f3 — sztandarowe posunięcie Ataku Angielskiego — wzmacniając e4 i torując drogę dla g4-g5 oraz szturmu pionowego na skrzydle królewskim, gdy hetman i wieża zajmą pozycje.

Czarne kończą skrzydło królewskie przez ...Be7, gotowe do roszady; białe ustawiają hetmana na d2, by połączyć się z długą roszadą i wesprzeć nadchodzący marsz g4-h4. Linie frontu są już wyznaczone: białe roszują na skrzydło hetmańskie i szturmują skrzydło królewskie, czarne roszują na skrzydło królewskie i kontrują ...b5-b4 przeciwko c3 i królowi białych. Zwykle wygrywa ten, czyj atak dociera pierwszy.