Siciliaanse Najdorf rapport van je eigen partijen

Wit grijpt centrale ruimte en opent lijnen voor de dame en de loper op f1. Zwart antwoordt asymmetrisch: in plaats van te spiegelen met 1...e5, valt de c-pion d4 vanaf de flank aan. Zwart is van plan deze c-pion te ruilen tegen wits d-pion, en wint zo een centrale pionnenmeerderheid (d- en e-pion tegen wits enige e-pion) en een halfopen c-lijn voor de torens — de motor van al het Siciliaanse tegenspel.

Wit ontwikkelt en bereidt d4 voor. Zwarts 2...d6 doet drie dingen tegelijk: het controleert e5 zodat wits e-pion niet met tempo kan oprukken, het opent de diagonaal van de loper op c8, en het houdt de e-pion bewust thuis. De keuze tussen ...e5 en ...e6 is de bepalende structurele beslissing van de Najdorf, en zwart weigert die zo vroeg te maken.

Wit opent het centrum, en zwart moet slaan — d4-d5 toestaan zou voor niets een enorm ruimtevoordeel weggeven. De ruil bezegelt de afspraak van de Open Siciliaan: wit krijgt snellere ontwikkeling en een sterk paard op d4; zwart krijgt de halfopen c-lijn voor torendruk en de gezondere centrale pionnenmeerderheid voor het eindspel. Beide partijen spelen vanaf zet drie op winst.

Het paard slaat terug in het centrum, en zwart ontwikkelt meteen met een dreiging: het paard op f6 valt e4 aan. Wit kan de pion niet comfortabel met een pionzet verdedigen, dus het antwoord 5.Nc3 is vrijwel gedwongen. Zwart heeft een stuk ontwikkeld en wits volgende zet gedicteerd — een kleine maar typische Najdorf-tijdwinst.

Wit verdedigt e4 met ontwikkeling en voltooit de tabiya van de Open Siciliaan. Onthoud dit paard: het is wits sleutelstuk en zwarts sleuteldoel. Zijn droom is om zich permanent op d5 te vestigen; zijn last is dat het de hoofdverdediger van e4 is. Zwarts hele plan op de damevleugel met ...b5-b4 bestaat om dit paard van c3 te verdrijven en e4 los te laten staan.

De Najdorf-zet — rustig van uiterlijk, dicht van bedoeling. Het ontzegt b5 aan zowel het paard op c3 als de loper op f1, zodat zwart later ...e5 kan spelen zonder dat Nb5 op d6 inhakt, en de dame naar c7 kan ontwikkelen zonder Bb5+-trucs. Het bereidt ...b5 voor, het begin van uitbreiding op de damevleugel. En anders dan het 5...g6 van de Draak, dat de loper meteen op g7 vastlegt, legt 5...a6 niets vast: zwart wacht wits zesde zet af voordat hij een structuur kiest.

De Engelse Aanval, wits populairste moderne plan: f3, Qd2, O-O-O, dan g4 en h4 om zwarts koning te bestormen. Zwarts hoofdantwoord is 6...e5, dat het paard op d4 aanvalt en het centrum opeist — hier speelbaar omdat nog niets f6 aanvalt, zodat zwarts stukken (...Be6, ...Nbd7) het d5-veld kunnen blijven bewaken. Het scherpe alternatief 6...Ng4 valt de loper meteen lastig en sleept wit een compleet ander gevecht in.

Zwart grijpt het centrum en schopt het paard op d4 weg in één zet — het punt van 5...a6, aangezien geen wit stuk f6 nog aanvalt, zodat het d5-veld verdedigbaar blijft. Wit trekt terug naar b3 (het hoofdveld; 7.Nf3 en 7.Nde2 zijn rustigere pogingen). Het paard loert op a5 en c5 en houdt de damevleugel in de gaten, waar zwart met ...b5 wil uitbreiden.

Zwart ontwikkelt de loper op de witte velden naar e6, waar deze het kritieke d5-veld bewaakt en ...Nbd7 en ...b5 voorbereidt. Wit speelt f3 — de kenmerkende zet van de Engelse Aanval — die e4 versterkt en de weg vrijmaakt voor g4-g5 en een pionstorm op de koningsvleugel zodra dame en toren op hun plaats staan.

Zwart voltooit de koningsvleugel met ...Be7, klaar om te rokeren; wit stelt de dame op d2 op om aan te sluiten bij de lange rokade en de komende opmars g4-h4 te steunen. De frontlijnen zijn nu getrokken: wit rokeert lang en bestormt de koningsvleugel, zwart rokeert kort en pareert met ...b5-b4 tegen c3 en de witte koning. Wiens aanval het eerst aankomt, wint meestal.